Niełatwo wyobrazić sobie Tomasza uwolnionego od wątpliwości, a nawet śmiejącego się z nich. O wiele łatwiej jest nam utożsamić się z Tomaszem z pierwszej części dzisiejszej Ewangelii – zwłaszcza gdy czujemy się zestresowani i niespokojni. Może przeżywasz ciężką chorobę, problemy finansowe czy jakiś inny kryzys, a może coś złego przytrafiło się komuś z twoich bliskich, i zastanawiasz się, czy Bóg rzeczywiście jest w stanie ci pomóc. Może nawet obwiniasz sam siebie o to, że tak mało w tobie wiary.

Kiedy to się dzieje, przypomnij sobie Tomasza. Pozwól, by Jezus powiedział ci to samo, co kiedyś temu chwiejącemu się w wierze Apostołowi: „Spójrz na Mnie i uwierz! Uwierz, chociaż nie widzisz”. Kto wie? Może jeszcze będziesz się śmiać z tego problemu? Jezus obiecuje, że gdy postawisz choćby mały krok w kierunku powierzenia Bogu wszystkiego „z dziękczynieniem”, ogarnie cię Jego pokój, „który przewyższa wszelki umysł” (Flp 4,6-7). Niezależnie więc od tego, co cię trapi, popatrz na krzyż i zobacz dzieło dokonane przez Jezusa. A potem z sercem pełnym wdzięczności zawołaj: „Pan mój i Bóg mój!”.

„Dziękuję Ci, Jezu, za to, że jesteś ze mną zawsze, w złych i dobrych chwilach. Wysławiam Cię, Panie, mój Zbawicielu.”

Ef 2,19-22; Ps 117,1-2

(Słowo wśród nas, 2014)