Wyobraź sobie, jak wyglądała egzystencja Jezusa, zanim stał się człowiekiem. Żył w radości nieba otoczony chwałą aniołów. Wszechmocny, wszechwiedzący, wszechobecny – bez żadnych potrzeb i ograniczeń.

Jednak ciesząc się tym chwalebnym życiem, Syn Boży z własnej woli postanowił zstąpić na ziemię, pomiędzy nas. Pomyśl, jakim poświęceniem było dla Niego przyjęcie ludzkiego ciała. Teraz mógł doświadczać głodu, znużenia, lęku, samotności i pokus. Ten, którego adorowali aniołowie, pozwolił, aby Go znieważano, obrzucano groźbami, nienawidzono i wreszcie przybito do krzyża. Jak wielka musiała być miłość, która skłoniła Go do takiego poświęcenia! To właśnie ta miłość poruszyła serca ludzi słuchających przepowiadania Piotra i skłoniła ich do zadania pytania: „Cóż mamy czynić, bracia?” (Dz 2,37).

Poznając „głębokość, szerokość i wysokość” miłości Jezusa, my także zaczniemy zadawać sobie pytanie: „Czyż mogę uczynić coś lepszego, niż oddać serce Jezusowi i iść za Nim tam, gdzie mnie prowadzi?”.

„Przyjdź, Panie, i porusz moje serce. Chcę poznać radość i wolność pójścia za Tobą.”

(Słowo wśród nas, 2014)